เมื่อปี ค.ศ.1991 โครงการแด่น้องผู้มีความหวัง ได้เริ่มถูกจัดขึ้นครั้งแรกให้กับกลุ่มเด็กและเยาวชนด้อยโอกาสด้านต่างๆกลุ่มเล็กๆ ทั้งที่กำพร้าขาดพ่อแม่ พิการทางร่างกาย  พิการทางสายตา เป้าหมายที่อยากให้เด็กเหล่านั้นหนึ่ง เจ้าหน้าที่ที่ทำงานในมูลนิธิหรือองค์กรต่างๆ ด้านเด็กหนึ่ง อาสาสมัครหนึ่ง และประชาชนทั่วไปอีกหนึ่ง รู้สึกอบอุ่นเปรียบเหมือนตนอยู่ในครอบครัวใหญ่ คือในสังคมปัจจุบัน และต้องมีครอบครัวของตนเองในอนาคต ได้ขยายวงกว้างออกไปทุกส่วน ทั้งจำนวนเด็ก เจ้าหน้าที่ อาสาสมัครและประชาชน

จากเด็กและเจ้าหน้าที่จำนวนร้อย  กลายเป็น ห้าร้อยต่อปี  อาสาสมัครไทย 2-3 คน เป็น 60-70 คน รวมทั้งอาสาสมัครชาวต่างประเทศจากหลากหลายประเทศได้เพิ่มขึ้น พร้อมกับชาวบ้านที่เข้ามาช่วยกันคนละไม้ คนละมือ มิตรภาพได้ขยายวงกว้างออกไป ทุกทิศทาง ทั้งในส่วนของเด็ก ที่ได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยือนกันหลังโครงการ  อาสาสมัครที่มีความอิ่มเอิบใจที่ได้ช่วยเหลือผู้อื่น และพบเพื่อนที่ดีใหม่ๆ   

19 ปีของโครงการ  19 ปีแห่งมิตรภาพ ของน้องๆ ของพี่ๆ ของคนทำงาน ของผู้สนับสนุน ที่มีต่อกัน 

มิตรภาพ ที่กลั่นมาจากน้ำใจแห่งความเมตตา ที่หลากหลายผู้คน หลายหลากกาลเวลา ได้ปะพรมสู่กันและกันจะยั่งยืนนานเท่านาน

วันหนึ่งเมื่อกาลเวลาผ่านไป เด็กกำพร้าตัวเล็กๆวันนี้ อาจจะเล่าถึงวันคืนแห่งความทรงจำให้ลูก ให้หลานฟัง

วันคืนแห่งความอ้างว้างของการเริ่มต้นของเด็กกำพร้า  แต่ได้รับความอบอุ่นจากสังคมรอบข้าง ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ  แต่เด็กน้อยนั้น จะเก็บไว้เป็นของมีค่า เป็นของวิเศษประจำตัว สามารถพาผ่านช่วงเวลาของความอ้างว้างนั้นไปได้

เมื่อ หนี่งก้าว  คือ  ก้าวหนึ่ง ของการเดินทาง  เราจึงขอเชิญชวน ให้ทุกคน เริ่มก้าวเข้ามาร่วมเดินทางสายนี้กับเรา

ถนนสายมิตรภาพ      1........9...........................................................................9...........1

วิศิษฐ  เดชกำธร
18 มี.ค. 52